Life goes on

Na een hele tijd, en enkele verontrustte mails toch maar weer eens iets op het weblog zetten.
Na alle nieuwe indrukken van de eerste paar maanden, is het gewone leven hier begonnen. Het werk bevalt nog steeds goed, het is echt heerlijk hoe "niet hard" je hier hoeft te werken. Dat is goed aan mij besteed, hahaha. Ik zei het al jaren: ik ben in het verkeerde klimaat geboren. Ook in het verkeerde velletje wat dat betreft. Ik smeer me gek met factor 50. Laatst kwam ik na stevig doorstappen de apotheek binnengestapt en collega's sloegen verschrikt hun handen voor hun mond: "Oooh wat erg, doet het erg pijn?" Maar ik was helemaal niet verbrand, was gewoon ietwat rood aangelopen van inspanning. Ben echt een attractie hier, ze vinden het enig hoe ik rood word (schaamte, inspanning, warmte, ze vinden het allemaal even grappig)

Een paar weken geleden een Harley gehuurd. Was erg leuk om het eiland te ontdekken en met de wind in de haren over de wegen te scheuren. Bram heeft nog niet zo heel lang zijn rijbewijs, de wegen zijn slecht onderhouden en de motor was erg groot en loeizwaar.U begrijpt dat ik een paar keer die film des levens aan mijn ogen voorbij zag trekken...Inmiddels hebben we zelf een motor aangeschaft. Kwam zo op ons pad, want eigenlijk is een auto hier veel en veeeeeel veiliger. Het verkeer kan namelijk nogal chaotisch zijn en ook zijn er veel mensen niet verzekerd, of rijden met Heineken in de hand rond. Maar goed, het is heerlijk om mobiel te zijn. Je hebt hier echt vervoer nodig. Het is een klein eiland, maar door de bergen zijn de afstanden wel groot. Bovendien heb je bij stap numero uno al een zweetsnor en klotsende oksels te pakken, dus wielen zijn geen overbodige luxe. En zo denken alle mensen er hier over. Er zijn hier zo ongelofelijk veel auto's op het eiland, dat het vaak muurvast staat. Als er bij het vliegveld mensen het zebrapad oversteken, kan dat een file tot gevolg hebben die tot in Philipsburg kan reiken. Aan de andere kant zijn de mensen hier wel heel vriendelijk in het verkeer. Ze laten je graag voorgaan, wat aangegeven wordt met een korte ram op de claxon. Tuut, u mag voor!